กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลู่ยานั่งสงบนิ่งอยู่บนบันไดหยกขาว ดวงตาคู่นั้นลึกซึ้ง มองไปยังสามภพ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเผยรอยยิ้มลึกลับ
“เส้นทางจาริกตะวันตกดั่งนรกขุมนั้น ไม่รู้ว่าดินแดนตะวันตกจะรับไหวหรือไม่?”
ลู่ยาหัวเราะจบ ก็ค่อย ๆ หลับดวงตาลง จิตใจหวนเข้าสู่ภายใน
ณ ทะเลจิตสำนึก
ระฆังโกลาหลและกระถางเฉียนคุนลอยอยู่ ปล่อยปราณเร้นลับออกมาเป็นระลอก แสงสมบัติไหลเอ่อ
สมบัติล้ำแต่กำเนิด อานุภาพไร้เทียมทาน มองลงทั่วใต้หล้าอย่างหยิ่งผยอง!
แม้จะเป็นสมบัติล้ำแต่กำเนิดที่แข็งแกร่งเพียงนี้ ตอนนี้กลับต้องหดตัวอยู่เพียงมุมหนึ่งในทะเลจิตสำนึกของลู่ยา
กลางทะเลจิตสำนึกเทพ เห็นเพียงกลุ่มปราณต้นกำเนิดสีเทากลุ่มหนึ่งตั้งนิ่งอยู่
เร้นลับ โบราณ ลึกซึ้ง ไม่อาจหยั่งเห็นโฉมแท้จริงของมันได้