กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สี่มหาทวีป ณ ใจกลาง เหนือขึ้นไปสามแสนสามหมื่นลี้
อสนีบาตที่เมฆดำห่อหุ้มหมอกยามสนธยาสีเทา แสงอสนีเทพแห่งความโกลาหลส่องสว่างทั่วบรรพกาล!
หงส์แท้ตัวหนึ่งทะลวงไปในเมฆทัณฑ์ ต้านทานอานุภาพสวรรค์อันสูงสุด พุ่งขึ้นสู่สายฟ้า!
ครืน! แครก!
แครก!
อสนีเทพแห่งความโกลาหลซึ่งห่อหุ้มเจตนาทำลายล้าง ฟาดลงบนร่างหงส์แท้ของข่งเซวียน!
ร่างหงส์ของข่งเซวียนถูกอสนีเทพแห่งความโกลาหลห่อหุ้มจนมิด ปราณทำลายล้างเริ่มอาละวาดในร่างและเส้นลมปราณของข่งเซวียน!
เพียงสัมผัสเดียว ร่างหงส์แท้ก็เต็มไปด้วยบาดแผล เนื้อและเลือดเปิดเผยออกมา เลือดหงส์อันสูงส่งไหลซึมออกมาไม่หยุด
“เจี๊ยก!”
ได้ยินเพียงเสียงร้องหงส์อีกครั้งหนึ่งดังขึ้น ทว่าครั้งนี้เสียงร้องหงส์มิได้กังวานหนักแน่นเช่นเดิม!