เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ศิษย์นิกายเจี๋ยทั้งหลายต่างเผยความกังวลอย่างที่สุดในดวงตา “อาจารย์...”
ประมุขทงเทียนสวมอาภรณ์นักพรตสีคราม ใช้แขนเสื้อเช็ดคราบโลหิตสีขาวดั่งหยกเจือทองที่มุมปาก แล้วกวาดตามองไปยังศิษย์ของตน
เมื่อสายตาไปถึง เห็นศิษย์นิกายเจี๋ยล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ทุกคนล้วนบาดเจ็บสาหัส
นิกายเจี๋ยมีท่าทีหมื่นเซียนเข้าเฝ้า ช่างสง่างามองอาจเพียงใด?
ตัวเป่าเป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งนิกายเจี๋ย เป็นกึ่งอริยะสามซากมานานแล้ว ท่องบรรพกาลอย่างอิสระ ปกครองหมื่นเซียนแห่งนิกายเจี๋ย ช่างสง่างามองอาจเพียงใด?
สี่มหาเทวี ในนิกายเจี๋ย หมื่นเซียนล้วนเรียกนางว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่!
จ้าวกงหมิง ศิษย์พี่ใหญ่สายนอกแห่งนิกายเจี๋ย ก็สง่างามองอาจเช่นกันเพียงใด?
แต่บัดนี้ กลับล้มระเนระนาดบาดเจ็บสาหัสอยู่บนพื้น ไร้เรี่ยวแรงต่อต้านอีกต่อไป...