กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
นอกเขตด่านถงกวน
หลัวเซวียนแบกเฉินจิ่วกงไว้บนหลัง เหินบินสุดกำลังเพื่อดึงดูดสายตาของเหล่าเซียน
เมื่อเฉินจิ่วกงเห็นคนของนิกายฉานและสำนักตะวันตกหลงกล ก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้ “ฮ่า ๆ สำเร็จแล้ว!”
“อาจารย์อาหลัวเซวียน วางข้าลงเถิด ข้าจะดึงดูดสายตาของพวกเขาเอง ท่านรีบกลับเข้าเมือง!” เฉินจิ่วกงร้องขอ
หลัวเซวียนหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า “วางเจ้าลงหรือ? ทอดทิ้งศิษย์นิกายเจี๋ยของข้าหรือ? เป็นไปไม่ได้!”
“หากทอดทิ้งศิษย์ร่วมสำนัก ข้าหลัวเซวียนเซียนกลางเพลิง จะยังมีหน้าไปพบศิษย์พี่กงหมิงและสหายร่วมสำนักนิกายเจี๋ยได้อย่างไร?” หลัวเซวียนหัวเราะก้องหลายครั้ง น้ำเสียงพลันแฝงความเด็ดเดี่ยวพร้อมพลีชีพ!
“สู้ศึกตายเป็นตายเถิด ขอเพียงศิษย์พี่กงหมิงกลับถึงเกาะจินอ๋าว ทุกสิ่งก็ล้วนคุ้มค่า!”
เมื่อเฉินจิ่วกงได้ฟังถ้อยคำของหลัวเซวียน หัวใจก็พลันอบอุ่น ดวงตาทั้งสองเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณท่าน อาจารย์อาหลัวเซวียน!”
“ไยต้องขอบคุณ ไม่ว่าเป็นหรือตาย ก็ล้วนเป็นเซียนแห่งนิกายเจี๋ย!”
หลัวเซวียนไม่หลบหนีอีก เขาหยุดร่างลง ปล่อยให้เหล่าจงเซียนแห่งคุนหลุนผู้เป็นเซียนทองไล่ตามมาถึง