ตอนที่ 228 ข่งเซวียนบุตรหยวนเฟิง ฉวยราตรีโจมตีค่าย

หลัวเซวียนยืนอยู่ด้านข้าง พอเห็นศิษย์พี่ตื่นขึ้น ก็รีบเอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ ท่านเป็นอะไรไป?”

บนเตียง จ้าวกงหมิงเพิ่งพูดจบประโยคหนึ่ง ดูหมดเรี่ยวแรง ค่อย ๆ หลับตาลง เอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “ข้ารู้สึก……เหนื่อย…มาก อยากนอนสักหน่อย……”

เฉินจิ่วกงและเหยาเส้าซือได้ฟังคำอาจารย์ สีหน้าเผยความร้อนใจอย่างมาก รีบเอ่ยว่า “อาจารย์ แต่ท่านนอนไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วนะ!”

หยางเจี่ยนและนาจายืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าอดไม่ได้ที่จะเคร่งขรึม นอนหรือ? นั่นเป็นเรื่องของคนธรรมดา ส่วนผู้บำเพ็ญมรรคา……จะมีเรื่องนอนได้อย่างไร?

ข่งเซวียนกลับส่งสัญญาณให้เฉินจิ่วกงกับเหยาเส้าซืออย่าเอ่ยอะไร แล้วหันไปถามจ้าวกงหมิงช้า ๆ ว่า “สหายเต๋ากงหมิง รู้สึกว่ามีตรงไหนผิดปกติหรือไม่?”