กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในค่ายบัญชาการทัพกลางของซีฉี
เงียบสงัด
ขุนศึกและขุนนางบุ๋นเบื้องล่างต่างมีขวัญกำลังใจลดต่ำลงบ้าง
ออกไปปราบซางโจ้ว ยังไม่ทันล่วงเข้าเขตชายแดนของซางโจ้วด้วยซ้ำ ก็สูญเสียไพร่พลไปกว่าสองแสนนายแล้ว นี่มัน…
เจียงจื่อหยายืนอยู่ข้างกายจีชาง สีหน้าก็ไม่ค่อยดีนัก “หานหรงเป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านการทัพ… จี๋ตั้นทำข้าเสียท่า…”
เจียงจื่อหยาเอ่ยขอรับโทษ “ท่านโหว สงครามครั้งนี้เป็นความผิดของจื่อหยาข้าเอง จื่อหยาวางแผนไม่เหมาะสม ทำให้กองทัพซีฉีของเราสูญเสียอย่างหนัก…”
“ขอท่านโหวลงโทษข้าด้วย”
จีชางเห็นเจียงจื่อหยาเอ่ยขอรับโทษ จึงรีบก้าวลงมา ประคองเจียงจื่อหยาขึ้น พลางเอ่ยอย่างจนใจ “มหาเสนาบดีไม่ต้องตำหนิตัวเองเลย แท้จริงเป็นเพราะกองทัพซางเจ้าเล่ห์เกินไป”