กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลังเสินกงเป้ากับเจียงจื่อหยาสาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว ทั้งสองก็ขายข้าวสาร แป้ง และน้ำมันอย่างสงบสุขมาอีกครึ่งปี
วันหนึ่ง ทั้งสองเก็บแผงแล้วมาดื่มชาที่เพิงน้ำชาแห่งหนึ่งในตลาดตะวันออก
เจียงจื่อหยาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาทั้งชุด มองฝูงชนที่จอแจวุ่นวาย แววตาไม่อาจไม่หม่นลงมากนัก ถอนหายใจยาว “เฮ่อ……”
เสินกงเป้าถือชาร้อนหนึ่งถ้วย ดมกลิ่นหอมของชา มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ “น้องชายเหตุใดจึงถอนหายใจยาวเช่นนี้?”