กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สามศพอริยะร่วงหล่นดับสูญ ฝนโลหิตจากสวรรค์ตกลงมา บรรพกาลสะเทือนเลื่อนลั่น!
หกอริยะบรรพกาลและมหาผู้ยิ่งใหญ่หมื่นพันต่างตกตะลึง “นักพรตยุงผู้นั้นมีชาติกำเนิดและที่มาอย่างไรกันแน่?”
“ไม่เพียงกลืนกินสมบัติวิเศษปฐมกำเนิดได้ ถึงขั้นร่างศพอธรรมของจุ่นถีก็ยังร่วงหล่นดับสูญหรือ?”
ชายฝั่งทะเลบูรพา
ภิกษุขมขื่นดูเหมือนถูกนักพรตยุงกลืนกินจนสิ้นเชิงแล้ว
นักพรตยุงยืนอยู่เหนือความว่างเปล่า มุมปากเผยรอยยิ้มประหลาด เลียริมฝีปาก “สมกับเป็นแก่นสารที่บรรจุพลังมหาอริยะจริง ๆ อร่อยยิ่งนัก”
เมื่อภิกษุขมขื่นสิ้นชีวิตแล้ว นักพรตยุงก็เร่งใช้พลังมิติ หลบหนีไปยังที่ไกล
ใต้มหาอริยะล้วนเป็นเพียงมดปลวก หากบังเอิญจุ่นถีไม่คำนึงถึงจริยธรรมยุทธ์ลงมาเอง นักพรตยุงก็ไร้กำลังต้านทาน
ฆ่าแล้วหนีเตลิด คือกลยุทธ์ที่ดีที่สุด
เพียงสองลมหายใจ ร่างของนักพรตยุงก็หายไปจากชายฝั่งทะเลบูรพา