กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ขณะนี้ห้าอริยะเสด็จลงมา ปิดล้อมมิติของเป่ยหมิงไว้ ต่างมองลู่ยาอย่างสงบ
หากลู่ยาฉลาดสักหน่อยก็จะรู้ว่า เมื่อเผชิญห้าอริยะแล้ว มิใช่เรื่องที่วิหคสามขาตัวหนึ่งจะเข้าไปเกี่ยวข้องได้อีก
ยอมวางระฆังโกลาหลลงอย่างว่าง่าย แล้วรีบถอยไปเสีย นี่ต่างหากคือทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด!
แน่นอน ทั้งหมดข้างต้นเป็นเพียงการคาดคิดของห้าอริยะ
ลู่ยามองห้าอริยะอย่างสงบ มุมปากอดเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาไม่ได้ แล้วจึงคารวะอย่างจริงจังว่า “ลู่ยาคารวะท่านอริยะทั้งห้า!”
ห้าอริยะพยักหน้า มิได้กล่าววาจา
หลังจากคารวะแล้ว ลู่ยาก็มิได้พูดจา ทั้งมิได้มอบระฆังโกลาหลออกไป ทั้งมิได้ถอยจากไป
เช่นนี้ทำให้ห้าอริยะทำอะไรไม่ถูกไปเลย...