กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“สหายเต๋า เชิญดื่มชา” ลู่ยาหัวเราะเบา ๆ
นักพรตชิงผิงเพิ่งเคยดื่มชาเช่นนี้เป็นครั้งแรก
จิบเพียงคำเดียว ก็รู้สึกได้ทันทีว่ากลิ่นหอมยังคงอยู่ในปาก ปลายลิ้นแรกเริ่มขมฝาด เมื่อไหลลงสู่ลำคอ ความหวานจึงให้รสชาติที่ชวนให้คิดถึงไม่รู้จบ
เมื่อดื่มชาหมดถ้วย ใจก็สงบลง
“ชาดีนัก ถึงกับทำให้ข้ารู้สึกว่าจิตมรรคาสงบลงได้” นักพรตชิงผิงกล่าวชื่นชมพร้อมรอยยิ้ม
ลู่ยาหัวเราะเบา ๆ “หากสหายเต๋าชอบ ตอนที่สหายเต๋าจะกลับ มอบใบชาให้สักหน่อยจะเป็นไรไปเล่า?”
“งั้นก็ดี เช่นนั้นก็ขอบคุณสหายเต๋าแล้ว”
ดื่มชาจนหมดแล้ว ก็ถึงเวลาพูดเรื่องธุระสำคัญ