ตอนที่ 11 สิบตะวันร่วงสู่ทะเลตะวันออก ศึกตัดสินพ่อมดอสูรเริ่มขึ้น

ภายในหุบเขาทัง สิบอีกาทองล้วนมีดวงตาพร่ามัว ตั้งใจฟังนักพรตบำเพ็ญทุกข์เบื้องหน้าร่ายเล่าเรื่องราวแห่งบรรพกาลอย่างอ่อนหวาน

เชื่อสนิทใจไม่มีความกังขา!

ลู่ยาก็แสร้งทำเป็นถูกมนตร์ล่อลวง ดวงตาพร่ามัว...

แต่ในทางจิตใจกลับคงความตึงเครียดไว้ในระดับสูง

สิบอีกาทองฟังถึงความวิจิตรพิสดารในบรรพกาลภายนอกหุบเขาทัง ยามนี้ในใจอดเกิดความใฝ่ฝันไม่ได้

“อยากออกไปเที่ยวเล่นในบรรพกาลจริง ๆ!”

แววสว่างวาบในดวงตาของอีกาทองใหญ่ ทว่ากลับมืดลงในทันใด “น่าเสียดาย... พระบิดาและพระเจ้าอาทรงออกคำสั่งแล้ว ห้ามออกจากหุบเขาทัง อันตรายเกินไป”

มุมปากของนักพรตบำเพ็ญทุกข์ยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มกล่าว “แล้วมีอันใดน่ากังวลเล่า? บัดนี้เผ่าปีศาจครองแผ่นดิน สรรพเผ่าในบรรพกาลผู้ใดกล้าคิดร้ายต่อองค์ชายเผ่าปีศาจ?”