0034

⬢⬢⬢

ตอนที่ 34 ไปส่ง

“ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ ข้างหน้านี่ทั้งไม่เห็นหมู่บ้านทั้งไม่เห็นร้านค้า ฉันอยู่คนเดียวนี่คงจะกลัวอยู่ไม่น้อยเลย” หลัวกวนจิ้งมองไปข้างหน้า ตอนนี้ทั้งคู่กำลังอยู่ตรงกลางพอดีของเส้นทางช่วงนี้ รอบกายมีแต่ทุ่งข้าวสาลีกับหลุมศพ ลมพัดเบา ๆ ผ่านไป ทุ่งข้าวสาลีไหวสะบัดวุ่นวาย น่ากลัวจนแทบขาดใจ

หลัวกวนจิ้งแม้จะเคยผ่านความเป็นความตายและเกิดใหม่อีกครั้ง แต่ใครกันเล่าจะไม่กลัวค่ำคืนที่มืดสนิทเช่นนี้? ตอนนี้มีเฉิงเว่ยหรงอยู่ข้างกาย หลัวกวนจิ้งรู้สึกอุ่นใจเหลือเกิน ไม่คิดว่าตนในชาตินี้จะสนิทกับเฉิงเว่ยหรงได้ถึงเพียงนี้ อืม เขาเป็นคนดี สนิทกันมากหน่อยก็ดี