กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 296 คำสารภาพรักที่จู่ ๆ ก็โผล่มา
“เจี่ยนนั่ว ฉันชอบเธอ ชอบมาตั้งนานแสนนานแล้ว บางทีเธออาจจำแม้แต่ชื่อของฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่เธอคือความงดงามทั้งหมดในวัยเยาว์ของฉัน…”
คำสารภาพรักของชายคนนั้นยังไม่ทันจบ ซืออวี่เฉินก็เดินเข้ามา โอบเอวเจี่ยนนั่วด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วจูบเธออย่างอ่อนโยนแต่แฝงความเผด็จการ
ภายในงานเงียบลงชั่วขณะ หลังจากความเงียบสั้น ๆ ผ่านไป ก็มีคนผิวปากขึ้นมา ที่แท้ลู่ติ้งหยางเป็นคนเริ่มก่อน
เจ้าคนที่มาสารภาพรักนั่นน่ะ ไม่รู้จักดูตัวเองเสียบ้างว่าหน้าตาเป็นอย่างไร ยังกล้ามาสารภาพรักกับนั่วนั่วอีก ลู่ติ้งหยางคนแรกเลยที่ไม่ยอม
ซืออวี่เฉินส่งสายตาขอบคุณไปให้ลู่ติ้งหยาง