กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 171 คุกเข่าอำลามารดา
ในดวงตาของเจี่ยนอี้อันมีน้ำตาเอ่อคลออย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเจี่ยนนั่วเห็นปู่เป็นแบบนั้น เธอก็ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้ปู่
“ปู่อย่าร้องไห้ นั่วนั่วไม่ถามแล้ว”
นั่วนั่วตัวน้อยรู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมปู่ถึงร้องไห้กันนะ?
เจี่ยนเวยกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพื่อไม่ให้ลูกสาวเห็นสภาพของเธอ เธอจึงไปช่วยงานในครัว
ตอนกินอาหารเช้า เจี่ยนเวยคิดว่าพ่อคงกินอะไรไม่ลง แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะกินได้มากทีเดียว หากพูดตามคำของเจี่ยนอี้อันก็คือ “คนที่ยังมีชีวิตก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป”
ใช่แล้ว คนที่ยังมีชีวิตก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป