กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 กลุ่มเด็กที่เล่นจนลืมตัว
ลู่ติ้งหยางถามอย่างเกียจคร้านว่า “ไม่เหมือนกันตรงไหนเหรอ?”
เขาจำฉินเฟิงกับฉินเทียนไม่ได้แล้ว ถ้ายังจำลู่ติ้งหางกับลู่ติ้งเหิงไม่ได้อีก เขาคงได้คลั่งแน่
ก้นน้อย ๆ เป็นจุดที่อ่อนไหวมากนะ จะให้แยกสองคนนี้ออกจากกันด้วยการเจอหน้ากันแล้วถอดกางเกงทุกครั้งก็คงไม่ได้ ตอนเด็กยังพอทำได้ แต่โตแล้วใครจะยอมให้ถอดกางเกงกัน
เสี่ยวนั่วนั่วอดหัวเราะออกมาก่อนไม่ได้ “ลู่ติ้งหางอึบ่อย ต่อไปใครมีก้นเปื้อนอึ คนนั้นก็คือลู่ติ้งหาง”
พวกพี่ชาย “...”
ใครบ้างไม่อึ!
หลังจากเสี่ยวนั่วนั่วเปิดเผยข่าวสำคัญแล้ว เธอก็วิ่งกระโดดไปข้างหน้าต่อ ทำเอาพวกพี่ชายเกือบเดินออกนอกเส้นทางไปด้วย แม้แต่ลู่ติ้งหยางยังเลียนแบบเสี่ยวนั่วนั่วเลย