เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 ทำผิดพลาดเพราะยึดติดกับประสบการณ์เดิม
การรอคอยครั้งนี้ รอตั้งแต่ฟ้าสางจนฟ้ามืด และรอจากฟ้ามืดจนกระทั่งรุ่งสางของวันถัดไป
อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ ไม่ได้ปล่อยให้คนทั้งสองหิวโหย เพียงแต่ห้ามก้าวออกจากโถงรับแขกแม้แต่ก้าวเดียว กระทั่งไปปลดทุกข์ยังมีคนคอยเดินตามประกบ กฎระเบียบที่เข้มงวดถึงเพียงนี้ ช่างน่าตกตะลึงยิ่งนัก
เขาบ่นพึมพำกับพัศดีฟ่านประโยคหนึ่งว่า "คนตัวเล็กๆ อย่างพวกเราสองคน เหตุใดจวนอ๋องจึงต้องให้ความสำคัญถึงเพียงนี้"
ระดับการต้อนรับเช่นนี้สูงส่งเกินไปแล้ว สูงจนทำให้ผู้คนหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
พัศดีฟ่านเหม่อลอยเลื่อนลอย สมาธิไม่อาจจดจ่อ สะดุ้งตกใจง่ายผิดปกติ ดูท่าทางไม่ค่อยสมประกอบนัก ราวกับตกใจกลัวจนเกินขีดจำกัด
"ใต้เท้า ท่านไม่เป็นไรนะขอรับ"
พัศดีฟ่านส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้า "เสี่ยวเฉิน พวกเรากำลังจะตายแล้วใช่หรือไม่"