กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 546 ฉันว่าเขานั่นแหละเหมือนซาลาเปาน้ำซุป
ฉู่หลีงอแงอย่างไร้เหตุผลอยู่อีกพักหนึ่ง พอเหลือบดูเวลาก็พบว่าเกือบสามโมงแล้ว
ทางฝั่งลั่วเหวินเซิงคงจะสี่ทุ่มแล้ว
เขารีบบอกว่าตัวเองจะออกไปหาอะไรกิน แล้ววางสายวิดีโอคอล
พอได้อยู่เงียบ ๆ ตามลำพัง ความรู้สึกตื่นตาตื่นใจที่เห็นอะไรกันระหว่างทางก็แปลกใหม่ไปหมดนั้น ดูเหมือนจะหายไปด้วย
อยากเดินเที่ยวก็รอให้ลั่วเหวินเซิงมาแล้วค่อยไปด้วยกันได้ ไปคนเดียวไม่เห็นสนุก
เมื่อเห็นข้อความมากมายที่ลั่วเหวินเซิงส่งมาตอนเขาอยู่บนเครื่องบิน ฉู่หลีก็ขี้เกียจออกไปหาอาหารเองแล้ว
เขายังไม่ลืมว่าตอนลั่วเหวินเซิงบาดเจ็บ ตัวเองร้อนใจมากแค่ไหน