กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 507 ถ้าอย่างนั้นกลับบ้านกับฉันไหม?
หลังฉู่หลีส่งข้อความไปก็ไม่มีใครพูดอะไรในกลุ่มอีก เขาจึงลบประโยคที่ว่า ‘ถึงจะไม่ใช่ลั่วเหวินเซิง’ ทิ้งไปด้วย
ไม่มีคำว่า ‘ถึงจะ’ แบบนั้นหรอก ข้างกายฉู่หลีจะไม่มีคนถัดไปอีกแล้ว
ข้อความที่แม้แต่ตัวเองพิมพ์แล้วยังรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้ จะปล่อยทิ้งไว้ให้ลั่วเหวินเซิงเห็นไม่ได้เด็ดขาด
……
ลั่วเหวินเซิงไม่อยากให้ถึงวันหยุดประจำปีเลยสักนิด เพราะนั่นหมายความว่าฉู่หลีจะต้องกลับบ้านแล้ว
หลังมหาวิทยาลัยปิดเทอม ฉู่หลียังอยู่เป็นเพื่อนเขาที่นี่อีกยี่สิบกว่าวัน เขาควรพอใจได้แล้วแท้ ๆ
แต่ความเคยชินของคนเราเป็นสิ่งที่โหดร้ายเหลือเกิน
ตลอดหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมา ฉู่หลีกลับบ้านทุกคืนและดูแลเขาอย่างเอาใจใส่ไม่ขาดตกบกพร่อง