กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 495 เขาเกลียดเธอก็เป็นเรื่องปกติ
ฉู่หลีบอกว่า “เข้าใจแล้ว ขอบคุณคุณหลิ่ว”
หลิ่วเจ๋อซิงบอกว่า “ไม่ต้องเกรงใจ ถ้าต้องการอะไรติดต่อพวกเราได้ตลอด”
ห้องพักผู้ป่วยเงียบลงทันที ฉู่หลีนั่งอยู่ข้างเตียง ยกมือลั่วเหวินเซิงขึ้นมาแนบแก้มตัวเอง
สีหน้าของลั่วเหวินเซิงดีขึ้นมาก เขานอนหลับอย่างสงบ
ฉู่หลีมองเขา จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าพยาบาลบอกให้คอยสังเกตการหายใจของเขาแม้ตอนหลับด้วย
จากนั้นจึงยื่นนิ้วออกไปนิ้วหนึ่ง วางไว้ใต้จมูกเขาอย่างระมัดระวัง
เมื่อคนเราหลับ ลมหายใจจะสม่ำเสมอและเชื่องช้า
ลมหายใจที่ไหลผ่านนิ้วอุ่นนิด ๆ ต้องสงบใจจึงจะสัมผัสได้
ฉู่หลีไม่เคยตั้งใจสัมผัสลมหายใจของลั่วเหวินเซิงมาก่อน ความรู้สึกนี้ช่างน่าพิศวงทีเดียว