กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 443 ทำไมถึงว่าง่ายขนาดนี้
มิน่าล่ะ ถึงได้ข้ามกาลเวลาส่งจดหมายมาได้ แต่กลับไม่จำเลขลอตเตอรี่หรือหุ้นอะไรเลย มัวแต่จำความชอบของลั่วเหวินเซิงอยู่อย่างเดียว
ในจดหมายยังเคยบอกไว้จริง ๆ ด้วยว่าให้เขาส่งดอกไม้ให้ลั่วเหวินเซิง
ฉู่หลีกินอาหารมื้อนี้จนหมดท่ามกลางความกลัดกลุ้มและความรู้สึกนึกสมเพชตัวเอง
แม้ห้องส่วนตัวจะกว้างมาก แต่เขากลับรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
พอกินเสร็จก็อยากกลับทันที
ลั่วเหวินเซิงไม่ได้รั้งเขาไว้เช่นกัน จ่ายเงินแล้วก็ลงไปชั้นล่างด้วยกัน
แต่ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่ ยังไม่ถึงสามทุ่มด้วยซ้ำ
ลั่วเหวินเซิงเสียดายจริง ๆ ไม่อยากให้วันนี้จบลงแค่นี้
“ฉู่หลี อยากไปดูที่บ้านฉันไหม?”