กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 421 ฉันคือลั่วเหวินเซิง?
ได้ยินมาว่า เมื่อคนเราเดินสู่ปลายทางของชีวิต ประสาทสัมผัสสุดท้ายที่จะเลือนหายคือการได้ยิน
ฉู่หลีได้ยินคนมากมายตะโกนเรียกชื่อลั่วเหวินเซิงท่ามกลางความมืด
เขาคิดว่าตนควรจากไปอย่างสงบ
แต่ร่างกายกลับรู้สึกเจ็บปวด
ราวกับกำลังถูกคนจำนวนมากรุมทำร้าย
เขายกมือทั้งสองขึ้นป้องศีรษะโดยสัญชาตญาณ
เมื่อเปิดตา แสงแดดเจิดจ้าก็แทงตาจนเจ็บ
“น่าขยะแขยงจริง ๆ ที่ต้องอยู่หอพักเดียวกับแก”
“ลับหลังพวกเรา แกคงไม่ได้ทำเรื่องวิปริตใส่พวกเราใช่ไหม”