กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 267 วันนี้ฉันต้องเอามาอวดให้ได้!
เมื่อหนิงเวยกล่าวสุนทรพจน์จบ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องราวฟ้าร้อง
เธอเดินลงจากเวทีด้วยรอยยิ้มสดใสและฝีเท้าที่มั่นคง
ทุกคนต่างรู้ดีว่าเด็กสาวตัวเล็กคนนี้จะต้องมีอนาคตอันยิ่งใหญ่และงดงามรออยู่แน่นอน
ตัวอย่างที่มีชีวิตอยู่ใกล้ตัวเช่นนี้สร้างแรงบันดาลใจได้มากกว่าคำอวยพรอันสวยหรูแต่เลื่อนลอยของฉู่หลีเป็นไหน ๆ!
แม้แต่ฉู่หลีเองก็ยังรู้สึกว่าการคืนโอกาสขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ให้หนิงเวยนั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเหลือเกิน!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของหนิงเวยทำให้นักศึกษากลับมาสนใจฉู่หลีอีกครั้งหรือเปล่า
ความคิดเห็นใต้โพสต์ที่ฉู่หลีเขียนว่า ‘แต่งงานแล้ว’ เมื่อห้าวันก่อนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว