ตอนที่ 39 ไก่ป่า

แววค้นคว้าสงสัยวาบผ่านดวงตาของกู้ซีเหนียน

แม้เขาจะฉลาด แต่ถึงอย่างไรก็ยังเด็กเกินไป จึงเพียงฝังความสงสัยไว้ในใจ ไม่ได้ถามอะไรต่อ

“พี่ชาย!”

อันเถาเป่าลมอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้ากลมขึ้นมาถามว่า “หายเจ็บไหม?”

กู้ซีเหนียนส่ายหน้า “ไม่เจ็บแล้ว”

พูดจบ สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่บนใบหน้าเปื้อนเปรอะราวกับแมวน้อยของอันเถา “ฝนหยุดแล้ว พี่จะพาไปล้างหน้านะ”

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีหน้าไปพบครูฉินจริง ๆ

เจ้าก้อนแป้งน้อยผิวขาวนุ่มนิ่มดี ๆ ทำไมถึงได้มอมแมมขนาดนี้!

“หนาวไหม?”