กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“เดี๋ยวก่อน”
อันเหล่าซานขมวดคิ้ว “เหมือนฉันได้ยินเสียงคนพูดนะ”
“อย่าทำให้ฉันกลัวสิ ขนลุกไปหมดแล้ว!” ชายร่างสูงผอมลูบแขนที่ขนลุกซู่ พลางพูดรัว ๆ “หรือว่าเราเจอหมาป่า รีบไปกันเถอะ!”
“ฉัน…”
“ฉันอะไร รีบไป!” ชายคนนั้นเร่ง “ว่างนักหรือไงถึงเอาเงินไปซ่อนบนเขา ไม่กลัวเจอหมาป่าหรือไง!”
“สองปีมานี้บนเขาไม่มีหมาป่าแล้ว”
“ไม่มีหมาป่า ก็ยังมีหมูป่าไม่ใช่หรือไง! รีบไป ๆ!”
อันเถานอนหมอบนิ่งอยู่กับพื้น รอจนคนเดินไปไกลแล้ว ถึงยกมือเล็ก ๆ ตบหลังมือของกู้ซีเหนียนเบา ๆ พลางส่งเสียงอู้อี้สองครั้ง “อื้อ ๆ! อื้อ!”
ปล่อยเถาเถานะ!