กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
มือของแม่หนูอ้วนทั้งเล็กทั้งป้อม กุมไว้ในมือแล้วราวกับกำลังจับก้อนปุยนุ่นนุ่ม ๆ เบาหวิว
กู้ซีเหนียนก้มมองอยู่นาน กว่าจะพอมองเห็นรอยแดงจาง ๆ บนมือคู่น้อยนั้น
เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองหลุมลึกขนาดเท่าก้อนกรวดบนหัวหมูป่า
กู้ซีเหนียน “……”
“แรงเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
อันเถาก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ไม่ยอมพูดอะไร
คราวนี้กู้ซีเหนียนประหลาดใจจริง ๆ
เดิมทีเขาคิดว่ารอยหลุมพรุนบนตัวหมูป่าเกิดจากอันตัวจินใช้ก้อนหินทุบ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นฝีมือของเด็กน้อยตรงหน้า! เธอทำได้ยังไงกันนะ?!
“อสุรกายน้อย?”
เขาถาม