กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“หนูน้อยคนดี” แม่เฒ่าอันใจหายวาบ รีบพูดติด ๆ กันว่า “หนูน้อยคนดีจำคนผิดแล้ว นางไม่ใช่แม่ของหนู”
พูดจบ สีหน้าของแม่เฒ่าอันก็เคร่งขรึมลง “สะใภ้ใหญ่! ยังไม่กลับเข้าห้องอีก!”
ฉินเซียงซิ่วลังเลก่อนเอ่ยว่า “แม่คะ เด็กตัวเล็กแค่นี้ ปล่อยให้ออกไปคนเดียว พวกเราก็เป็นห่วงเหมือนกัน ให้แกอยู่บ้านเราก่อนดีไหมคะ ฉันจะไปบอกหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปที่กองการผลิต ดูว่าบ้านไหนทำเด็กหาย”
“อย่านะ!”
สะใภ้สามสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบพูดว่า “ถ้าเด็กคนนี้ถูกคนอื่นเอามาทิ้ง แล้วไม่มีใครต้องการขึ้นมาจะทำยังไง บ้านเราเลี้ยงไม่ไหวหรอก!”
“ไม่ได้ถูกทิ้ง”
อันเถาแก้ตัวเสียงเบา “แม่ต้องการ”