ตอนที่ 307 เนื้อ

ตอนที่ 307 เนื้อ

ยิ่งเรือเหาะวิญญาณเข้าใกล้หนานหมิง ความเร็วก็ยิ่งเชื่องช้าลง หวังฉียืนต้านลมอยู่บนหัวเรือ สองมือประสานไว้ที่อก แผ่นหลังที่เหยียดตรงดูราวกับเสาธงที่ถูกตอกไว้บน… ไม่สิ ราวกับลอยอยู่บนเครื่องประดับหัวเรือ ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปเบื้องหน้าตรง ๆ

ไม่ว่าติดตามหวังฉีไป “ดูงาน” มากี่ครั้ง จ้าวชิงถานก็ยังรู้สึกว่าวิธีการเช่นนี้มีจุดให้บ่นเต็มไปหมด หากจะว่ากันตามเหตุผล เจ้าบินเองก็คือบิน บินไปพร้อมกับเรือเหาะวิญญาณลำนี้ก็คือบิน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่บินกลับมาตั้งแต่แรกเลยเล่า?

“คนกลุ่มหนึ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องอยู่กันอย่างพร้อมเพรียง” สำหรับปัญหานี้ หวังฉีมีความยึดมั่นถือมั่นที่แปลกประหลาด จ้าวชิงถานเองก็ไม่รู้จะวิจารณ์อย่างไร เพียงแต่รู้สึกงุนงงสงสัยเท่านั้น