เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมกวีหมื่นลี้
ตอนที่ 191 การแยกจาก
กาลเวลาคือสิ่งที่สามารถบั่นทอนเจตจำนงของมนุษย์ได้มากที่สุด
หากจำกัดอยู่เพียงแค่ “มนุษย์” ไม่ว่าจะเป็นวีรชนผู้เกรียงไกรเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานความร่วงโรยแห่งกาลเวลาได้
และการเพิ่มพูนของประสบการณ์ชีวิต ก็จะทำให้ลักษณะนิสัยของคนเปลี่ยนไปเช่นกัน
นักอุดมคติผู้ฮึกเหิมอาจกลายเป็นคนมองโลกตามความเป็นจริงเพราะเผชิญกับความพ่ายแพ้อันไร้ที่สิ้นสุด ส่วนนักนิยมความจริงผู้ระมัดระวังตนก็อาจระเบิดอารมณ์ภายใต้แรงกดดันจนเผยด้านที่เลือดร้อนออกมาได้
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น
ผู้มีความหวังอาจตกสู่ความสิ้นหวัง และคนตัวเล็ก ๆ ก็อาจกลายเป็นวีรชนได้เช่นกัน
นี่คือความไม่ธรรมดาของกาลเวลา
ร่องรอยที่เวลาทิ้งไว้บนตัวผู้เป็นนิรันดร์นั้นแทบจะน้อยนิดจนมองไม่เห็น
พวกเขาเปรียบเสมือนก้อนหิน เฝ้ามองโลกใบนี้ด้วยมุมมองที่ดื้อรั้นและอยู่เหนือโลกีย์ ไม่เปลี่ยนแปลงโดยง่าย