ตอนที่ 177 การเปรียบเทียบ

ตอนที่ 177 การเปรียบเทียบ

ภาษาแต่ละภาษานั้นไม่มีความแตกต่างในด้านความเหนือกว่าหรือด้อยกว่าในการใช้งานจริง ไม่ว่าจะเป็นภาษาธรรมชาติชนิดใด ต่างก็มีข้อดีและข้อเสียของตน

ภาษาธรรมชาติที่สามารถบรรจุสารสนเทศมหาศาลลงในรูปประโยคที่เรียบง่าย มักจะก่อให้เกิดความกำกวมได้ง่าย ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการส่งผ่านข้อมูลที่ถูกต้อง

ในทางกลับกัน ภาษาธรรมชาติที่ไม่ก่อให้เกิดความกำกวม ส่วนใหญ่มักจะแข็งทื่อและตายตัว ขาดความหลากหลาย ประโยคยืดยาว หากต้องการบรรยายสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้แม่นยำก็จำเป็นต้องใช้เนื้อที่ยาวเหยียด ซึ่งไม่เอื้อต่อการส่งผ่านข้อมูลอย่างรวดเร็ว วาจาสัตย์ย่อมไม่ไพเราะ วาจาไพเราะย่อมไม่สัตย์ ผู้ที่เก่งจริงย่อมไม่โต้เถียง ผู้ที่โต้เถียงย่อมไม่เก่งจริง ผู้ที่รู้จริงย่อมไม่รู้กว้าง ผู้ที่รู้กว้างย่อมไม่รู้จริง ความหมายก็ประมาณนี้แหละ

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของ “เผ่าพันธุ์เดียวกัน” สิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันย่อมมีเงื่อนไขทางสรีรวิทยาที่เหมือนกัน ภาษาที่ถือกำเนิดขึ้นภายในย่อมใช้งานได้ดีพอ ๆ กันสำหรับเผ่าพันธุ์นั้น ยกเว้นความแตกต่างระหว่างภาษาแม่และภาษาที่สอง