ตอนที่ 122 เผชิญหน้า

ตอนที่ 122 เผชิญหน้า

“หึหึหึหึ…ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…”

คำพูดของนักพรตอี๋ซินเดิมทีเป็นเพียงการข่มขู่ ทว่าเมื่อหวังฉีได้ยินกลับหัวเราะร่าออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาผู้บำเพ็ญระดับทารกก่อกำเนิดทั้งสองคนนั้นนึกว่าเขามีเล่ห์เหลี่ยมอะไรอีก จึงชะงักฝีเท้าไม่กล้าบุกเข้าไปในทันที จากนั้นหวังฉีก็เอาแต่หัวเราะ หัวเราะอยู่อย่างนั้น

จนกระทั่งความอดทนอันดีเยี่ยมของนักพรตอี๋ซินทนต่อเสียงหัวเราะบ้าคลั่งนี้ไม่ไหว จึงเอ่ยปากขัดขึ้นว่า “เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่? มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรก็งัดออกมาให้หมดเสียที!”

หวังฉียักไหล่ “อันที่จริง ข้าก็ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรหรอก แต่ตอนนี้มีแล้ว”

คำพูดที่ดูโอหังและไร้ที่มาที่ไปของหวังฉี ทำให้ผู้บำเพ็ญระดับทารกก่อกำเนิดทั้งสองที่อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกหนาวสันหลังวาบ

นักพรตอี๋ซินกลับแค่นหัวเราะ “ฝืนทนไปเถิด”

นักพรตอี๋ซินเป็นคนแก่มากคนหนึ่ง ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญระดับผสานกายาบางคน ก็อาจจะมีอายุไม่ยืนยาวเท่าเขา ยิ่งแก่ตัวลง คนเรามักจะยิ่งหวาดกลัวความตาย ดังนั้นในฐานะผู้บำเพ็ญ เขาจึงกลัวตายเป็นพิเศษ