ตอนที่ 94 สวรรค์ไม่ส่งหนิวตุ้น กาลเวลาหมื่นปีดั่งราตรีอันยาวนาน

ตอนที่ 94 สวรรค์ไม่ส่งหนิวตุ้น กาลเวลาหมื่นปีดั่งราตรีอันยาวนาน

หลังจากรับชมละครมายาจบลง การเยี่ยมชมของกลุ่มศิษย์ที่หวังฉีอยู่ด้วยก็เข้าสู่ช่วงท้าย รายการสุดท้ายคือการที่ทุกคนขึ้นไปยังยอดสูงสุดของสำนักงานใหญ่ เพื่อเยี่ยมชมโถงมรรคาทะลวงฟ้า

เหล่าศิษย์จำนวนมากเดินออกจากห้องรับชมละคร มุ่งหน้าขึ้นสู่ชั้นบน ตลอดทางหวังเจินฉีเอาแต่พึมพำแสดงความรู้สึกหลังรับชมภาพยนตร์ไม่หยุด หวังฉีที่สะสมคำวิจารณ์ไว้เต็มท้องตลอดทางกลับไม่มีโอกาสได้เอ่ยออกมา

เดินมาได้ครึ่งทาง หวังฉีพลันยื่นมือออกไปดึงหูของเหมาเจื่อเหมี่ยว “เฮ้ อาจื่อเมียว เจ้าเป็นอะไรไป เหตุใดตั้งแต่เมื่อครู่ถึงไม่พูดจาเลย”

“เมี๊ยว!” เหมาเจื่อเหมี่ยวปัดมือขวาของหวังฉีออกด้วยความไม่พอใจ ทว่ากลับไม่มีท่าทีอื่นใดเพิ่มเติม

เฮ้ย ๆ เวลานี้เจ้าไม่ต่อประโยคว่า “ไม่ได้นะเมี๊ยว” ข้าไม่ชินเลยนะ!