ตอนที่ 27 เพื่อนร่วมชั้นจงศึกษาด้วยตนเอง ข้าจะไปฝ่าเคราะห์เสียหน่อย

ตอนที่ 27 เพื่อนร่วมชั้นจงศึกษาด้วยตนเอง ข้าจะไปฝ่าเคราะห์เสียหน่อย

ในปัจจุบันพันธมิตรเซียนมีแนวคิดมากมายที่ผู้บำเพ็ญวิถีโบราณไม่อาจเข้าใจได้

อาทิเช่น “ตำรับโอสถที่จำเป็นต้องใช้สมุนไพรหายากยิ่ง หรือสมุนไพรที่มีอายุเกินร้อยปีขึ้นไปนั้น ล้วนไร้ค่า”

ประโยคนี้เพียงพอที่จะทำให้เหล่านักหลอมโอสถวิถีโบราณเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ต้องอกแตกตาย

เพราะคนกลุ่มนี้ใช้เวลาทั้งชีวิตหมดไปกับการ “หาสูตรยา หาหญ้าวิญญาณล้ำค่า และหลอมโอสถ” กับ “หาสมุนไพรกลายพันธุ์ วิจัยสูตรยา และหลอมโอสถ” ประโยคนี้จึงเท่ากับเป็นการปฏิเสธการบำเพ็ญฝึกฝนมาทั้งชีวิตของพวกเขา

ทว่าแนวคิดของนักหลอมโอสถวิถีปัจจุบันกลับเป็นเช่นนี้—ล้อเล่นกันหรือไร โอสถที่ต้องใช้เวลาหลายร้อยปีถึงจะหลอมออกมาได้สักเม็ดนั้นให้กลุ่มตัวอย่างน้อยเพียงนี้ จะกลายเป็นวัตถุวิจัยได้อย่างไร? หากวิจัยไม่ได้ก็เท่ากับพัฒนาไม่ได้ มิใช่หรือ?

มีเวลาไปงมงายกับปัจเจกที่ไร้ค่าทางการวิจัยเช่นนั้น สู้ใช้สมุนไพรวิญญาณอายุสิบปีทั่วไปมาวิจัยสรรพคุณยาเสียยังดีกว่า!

ส่วนวิถีปฏิบัติของนักหลอมโอสถวิถีปัจจุบันนั้นคือ—เป้าหมายของเราคือ ทำให้โลกบำเพ็ญเซียนไม่มี… แค่ก ๆ ใช้หญ้าวิญญาณอายุสิบปีหลอมออกมาให้ได้ฤทธิ์ยาเทียบเท่าสมบัติฟ้าดินอายุหมื่นปี! และ—เม็ดเดียวไม่พอหรือ?

ไม่เป็นไร กินเป็นกำมือได้เลย อย่างไรเสียต้นทุนก็ต่ำ!