กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมกวีหมื่นลี้
ตอนที่ 6 ข้าควรจะรู้ตั้งนานแล้วว่าเจ้ามันตัวซวย!
“มิเช่นนั้นจะให้ทำอย่างไร? ตอนนี้พลังเวทของเจ้าอาจเหนือกว่าผู้บำเพ็ญวิถีโบราณระดับหลอมปราณระยะปลาย แต่เจ้าไม่มีวิชาเวทติดตัวและไม่มีอาวุธเวท ต่อให้เป็นใครเจ้าก็สู้ไม่ได้ทั้งนั้น! เจ้าหนู การที่เจ้าแสวงหาความสุขสำราญนั้นไม่ผิด แต่หากไร้พลังต่อสู้คุ้มกาย ความสุขนี้ย่อมไม่อาจยืนยาว นี่แหละคือวิถีแห่งโลกหล้า!”
หวังฉีตะโกนก้องในจิตวิญญาณ “ตาเฒ่า จะสั่งสอนข้าก็ต้องดูสถานการณ์ด้วย! ตอนนี้พวกเรายังไม่พ้นอันตรายเลยนะ!”
บัดซบเอ๊ย…
หวังฉีกำหมัดแน่น
“คนทั้งสามนั่นเดินห่างออกไปหน่อยแล้ว ฉวยโอกาสนี้เคลื่อนที่ไปตามพุ่มไม้และพงหญ้าเสีย”
“ทางไหน?”
“พยายามออกห่างจากสนามรบระหว่างผู้บำเพ็ญระดับทารกก่อกำเนิดกับแม่หนูเซี่ยงให้มากที่สุด”
เนื่องจากหวาดกลัวว่าจะถูกผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานทั้งสามคนนั้นพบเข้า หวังฉีจึงทำได้เพียงใช้แรงจากข้อศอกและเอวคืบคลานไปทีละนิด วิชาเหินที่ฝึกฝนมาหลายปีกลับไร้ที่ใช้โดยสิ้นเชิง พื้นที่ภูเขามีหินและหนามแหลมคมอยู่มาก เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นอย่างรวดเร็ว ทั้งมือยังถูกบาดจนเป็นแผลหลายแห่ง
“ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ เกรงว่ายังไม่ทันหนีรอดออกไป ผิวหนังที่มือและหน้าท้องคงถลอกปอกเปิกหมดแล้ว!”