บทที่ 17 ของวิเศษที่นักธุรกิจใฝ่ฝัน

บทที่ 17 ของวิเศษที่นักธุรกิจใฝ่ฝัน

ลู่เฟยมองหู่จึแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "นั่นไม่ใช่เรื่องที่นายต้องรู้"

โรงรับจำนำอักษรเสียจะไม่เปิดเผยให้ลูกค้าที่นำของมาจำนำรู้เด็ดขาดว่าวัตถุอัปมงคลนั้นถูกขายไปให้ใครหรือขายได้ราคาเท่าไหร่ มิเช่นนั้นจะนำมาซึ่งปัญหาที่ไม่จำเป็นมากมาย

"พี่ลู่เฟย พี่มองผมเป็นคนยังไง ผมจะไปอยากได้เงินส่วนนั้นได้ไง? ผมก็แค่ถามเพราะความอยากรู้เฉยๆ!" หู่จึรีบแก้ตัวพัลวัน

"ผมเลือกจำนำขาดแน่นอน ส่วนราคาก็..." เขาอึกอักอยู่พักใหญ่ ก่อนชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "หนึ่งเฟินได้ไหม?"

"ขอแค่มีตัวเลข จะเท่าไหร่ก็ได้ทั้งนั้น"

ลู่เฟยเขียนตั๋วจำนำอย่างรวดเร็วแล้วยื่นให้หู่จึ

"ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็เซ็นชื่อประทับลายนิ้วมือได้เลย"