บทที่ 11 อาถรรพ์เปรต

บทที่ 11 อาถรรพ์เปรต

"โชคดี? นี่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า!"

พอได้ยินลู่เฟยพูดแบบนั้น หู่จึก็ทำหน้าปั้นยากจนหน้าเหลืองซีดดูไม่ได้ จะร้องไห้ก็ไม่ใช่จะหัวเราะก็ไม่เชิง

"ข้าจะโดนไอ้ผีนี่เล่นงานจนตายอยู่แล้ว นายยังบอกว่าข้าโชคดีอีกเหรอ? โชคดีพรรค์นี้... ยกให้นายเอามะ?" ขี้เถ้าธูปยังค้างอยู่ในลำคอ ทำให้เขาพูดตะกุกตะกัก

"ก็นายเอาเหรียญทองแดงมาจำนำให้ฉันแล้วไม่ใช่เหรอ? ของดีแบบนี้ก็ต้องเป็นของฉันแล้วสิ" ลู่เฟยหัวเราะหึๆ พลางประคองหู่จึขึ้นมานั่ง

"นายนั่งพักก่อน เดี๋ยวฉันเก็บกวาดตรงนี้แป๊บ"

พูดจบเขาก็โกยเศษอาหารจากเครื่องเซ่นและขี้เถ้าต่างๆ ใส่ถุงขยะ จากนั้นก็ขุดดินมากลบกองอาเจียนของหู่จึ