กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 430 ฉายา “ไร้นาม”
จั่วหย่งดูอยู่นานก็ยังดูไม่ออกว่าตรงไหนมีปัญหา
เสิ่นหานเฟิงส่ายหน้า ด้วยสายตาของจั่วหย่งมองยังไงก็ไม่เห็น
ในโลกเล็กแห่งนี้ไม่มีวิชาภายนอกที่ลึกซึ้งอะไร แต่กระดูกแขนกับกระดูกขาของอีกฝ่ายต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง
ตัวเขาเองก็เริ่มจากฝึกวิชาภายนอก จึงมองปราดเดียวก็ออก
“เจ้าให้จั่วเหมิ่งไปสืบเรื่องกระดูกแขนกับกระดูกขาของอีกฝ่าย”
เสิ่นหานเฟิงไม่คิดอธิบาย พูดออกมาตรง ๆ
“ได้”
จั่วหย่งพยักหน้า หยิบมือถือออกมาโทรหาจั่วเหมิ่งทันที
เขาเชื่อสายตาของเสิ่นหานเฟิงอยู่แล้ว เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงคนที่ใช้นิ้วจิ้มหินเขียวทะลุ