เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 แค่นี้ก็จบแล้วเหรอ?
ด้วยการควบม้าเต็มฝีเท้า เสิ่นหานเฟิงใช้เวลาชั่วธูปหนึ่งดอกก็มาถึงเชิงเขาหมินซาน
เขาหมินซานไม่ใช่ภูเขาลูกเดียว แต่เป็นทิวเขาทั้งผืน!
ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว มองดูทิวเขาที่ทอดยาวสุดตา เสิ่นหานเฟิงก็ขมวดคิ้วแน่น
จะตามหาซูเจิ้งหงกับหลินอวี้เฉินในทิวเขาแบบนี้ ก็ไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร!
ต้องถามอาหลงหน่อยว่าพวกเขามีวิธีติดต่อกันแบบพิเศษไหม
รออยู่พักใหญ่ ทางด้านหลังถึงได้ยินเสียงกีบม้าดังสนั่น หลินหรูหลงกับทหารม้าร้อยคนก็ตามมาทันจนได้
“อาหลง ท่านกับลุงหงมีวิธีติดต่อกันแบบพิเศษไหม?”
ไม่รอให้หลินหรูหลงหยุดม้าให้มั่น เสิ่นหานเฟิงก็ถามขึ้นทันที ตอนนี้เวลาคือชีวิต!
“มี! เจิ้งหงกับอวี้เฉินพาดอกไม้ไฟไป ข้าจะยิงลูกศรมีเสียงสามนัดเป็นสัญญาณ พวกเจิ้งหงก็จะตอบด้วยดอกไม้ไฟ!”