เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 หนูบนคาน
ช่วยพยุงจั่นเย่ขึ้นไปนอนบนเตียง เสิ่นหานเฟิงเช็ดเลือดที่มุมปากแกออก แล้วรินน้ำมาถ้วยหนึ่งค่อย ๆ ป้อนให้
น้ำลงท้องไปถ้วยหนึ่ง จั่นเย่ก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา สองตาเหม่อลอย นิ่งมองเพดานอยู่เงียบ ๆ
“ลุงจั่น ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม? ให้ไปตามหมอมาดูหน่อยดีไหม?”
เสิ่นหานเฟิงถามด้วยสีหน้าห่วงใย ไม่ว่าจะเพราะบุญคุณที่ลุงจั่นคอยดูแลเขา หรือเพราะอยากเรียนวิชายุทธ์ เขาก็ไม่อยากให้ลุงจั่นเป็นอะไรไป
ได้ยินคำพูดของเสิ่นหานเฟิง ในตาจั่นเย่ก็กลับมาฉายแววรู้สึกตัวนิดหนึ่ง เขาหันมามองเสิ่นหานเฟิง ส่ายหน้าช้า ๆ แล้วยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร แค่บาดเจ็บเก่ากำเริบ พักสักคืนก็หาย”
“งั้นก็ดีแล้ว!”
เสิ่นหานเฟิงพยักหน้า
“เจ้าเด็กน้อย เจ้าอายุมากแล้ว เส้นลมปราณก็ตัน วิชาภายในตอนนี้ฝึกไม่ได้ ฝึกได้แต่วิชาภายนอก!”