เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา
ภายในห้องส่วนตัวของร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้กับโรงพยาบาลประชาชนชิงหยาง
"ฉันสาบานเลยนะ ฉันไม่ได้ขโมยเด็กคนนั้นมาจริงๆ ฉันเก็บหล่อนได้จากริมถนน ถ้าจะพูดให้ถูก ฉันถือเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตหล่อนครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ"
เจิงเหมยชำเลืองมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาลง
ซูชิงเกอปรายตามองหล่อนด้วยแววตาเย็นชา
ยังกล้าอ้างว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตครึ่งหนึ่งอีก ตอนที่พบทารกที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ปฏิกิริยาแรกกลับไม่ใช่การแจ้งความกับตำรวจ แต่เป็นการอุ้มกลับบ้านไปเป็นของตัวเอง
การที่ไม่ได้พาตำรวจมาจับกุมตัวหล่อนในตอนนี้ก็ถือว่าใจดีมากพอแล้ว
"เอาล่ะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว เธอไปได้แล้ว"
"จริง... จริงเหรอ"
เจิงเหมยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ซูชิงเกอไม่ได้ตอบคำถามของหล่อน แต่กลับก้มหน้าก้มตากดดูโทรศัพท์มือถือของตนเอง