กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงแดดสีเหลืองนวลสาดส่องผ่านระเบียงเข้ามายังครึ่งล่างของเตียงด้านใน คนที่อยู่ใต้ผ้าห่มขยับขาเล็กน้อย และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความงัวเงีย
สวี่หวานซือขยี้ผมของตนเอง หันศีรษะไปจ้องมองที่ว่างข้างเตียง แล้วเม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิด
รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อยที่ข้างกายขาดคนไปคนหนึ่ง
ในคืนแรกที่เจียงอวิ๋นอวี่เดินทางไปทำงาน เธอไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่เมื่อคืนนี้ตอนที่กำลังจะเข้านอน สวี่หวานซือกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย มันคงจะเป็นความคิดถึงกระมัง
กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นที่คุ้นเคยซึ่งเธอเคยได้กลิ่นทุกคืนก่อนนอนจางหายไปมากทีเดียว
แต่เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะว่า...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
"มื้อเช้าจะกินอะไรดีครับ?"