กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แววตาของเจียงเยี่ยนสั่นไหว
เขารู้ว่าสวี่หวานซือได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกัน
เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่ฉินเซิ่งพูดแน่นอน แต่ว่า...
เมื่อนึกถึงความลับที่ซ่อนลึกอยู่ในใจ เจียงเยี่ยนก็แอบตัดสินใจเงียบๆ
"อะไรกัน พอได้เป็นนักรบตัวน้อยแล้วก็ลืมแม่แล้วเหรอ?"
"หืม?"
สวี่หวานซือยกมือขึ้นบีบแก้มของเจียงเยี่ยนเบาๆ แล้วส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ
"จำได้ครับ!" เจียงเยี่ยนส่งยิ้มหวานให้สวี่หวานซือแล้วซบหัวลงบนไหล่ของเธอ "ผมก็คิดถึงแม่เหมือนกันครับ"
"หม่ามี้"
【พอถูกแม่ตัวเองอุ้ม อารมณ์ของเยี่ยนเยี่ยนก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลย】