กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"คุณพ่อครับ!"
เจียงเยี่ยนปล่อยมือของหม่ามี้ ขาสั้นๆ ก้าววิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาชายหนุ่ม แล้วอ้าสองแขนกอดต้นขาของเขาไว้แน่น
สะท้อนให้เห็นความหมายของคำว่า "ห่างกันสามวันดั่งผ่านไปหกฤดูใบไม้ร่วง" ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ขากางเกงตึงแน่น และเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นรวมทั้งแรงดึงรั้งที่ถ่วงลงมา
เจียงอวิ๋นอวี่ก้มมองใบหน้าเล็กๆ ที่ละม้ายคล้ายตนเอง หัวใจพลันอ่อนยวบลง
เขาก้มลงอุ้มเจียงเยี่ยนขึ้นมา แล้วปรับท่าทางเป็นโอบอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน
การริเริ่มเข้าหาผู้เป็นพ่อด้วยตัวเองก็เรื่องหนึ่ง
แต่การถูกพ่ออุ้มขึ้นมากลับเป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง
ดวงตาของเจียงเยี่ยนไหวระริก
ในที่สุดเขาก็ทำตามหัวใจตัวเองด้วยการยื่นแขนไปโอบรอบคอของเจียงอวิ๋นอวี่