บทที่ 347 พ่อ หนูอยากให้มันตาย!

บทที่ 347 พ่อ หนูอยากให้มันตาย!

347 พ่อ หนูอยากให้มันตาย

ตำบลอันชางตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเนปยีดอไปยี่สิบกิโลเมตร ยังไม่ถึงสี่โมงครึ่งพวกหยางเสี่ยวเป่าก็เดินทางมาถึงตำบลอันชางแล้ว

ในเวลานี้ หยางเสี่ยวเป่า อู๋โหย่วเหริน และปาอวี่นั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน ส่วนสองพ่อลูกฟ่านเจิ้นถิงนั่งรถอีกคันคอยขับตามหลังโดยรักษาระยะห่างไว้ห้าสิบเมตร

"โทรหาคนคนนั้นอีกรอบ"

ปาอวี่มองอู๋โหย่วเหรินแล้วสั่งขึ้น

อู๋โหย่วเหรินไม่กล้าปฏิเสธแม้แต่น้อย รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออกทันที

ไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์

"ฉันถึงตำบลอันชางแล้ว ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน"

อู๋โหย่วเหรินเอ่ยถาม