บทที่ 344 พวกค้ามนุษย์

บทที่ 344 พวกค้ามนุษย์

"แกพูดจาผายลมน่ะสิ เมื่อคืนฉันอยู่ที่นี่ตลอด ไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยสักนิด"

อู๋โหย่วเหรินปฏิเสธอีกครั้ง

"ปาอวี่ แกก็ได้ยินแล้วนี่ น้องชายฉันบอกแล้วว่าไม่ได้ลักพาตัวผู้หญิงคนนั้นไป พวกแกไสหัวไปได้แล้ว"

อู๋โหย่วอี้โบกมือไล่

"ลูกพี่อู๋ เห็นแก่หน้าผมสักครั้งเถอะ ปล่อยเด็กผู้หญิงคนนั้นไปเถอะครับ"

ปาอวี่พยายามเจรจากับอู๋โหย่วอี้อีกครั้ง

"เห็นแก่หน้านาย? หน้าของนายมีราคาค่างวดนักหรือไง? ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ขืนพล่ามไร้สาระกับฉันอีกแม้แต่คำเดียว พวกแกก็ไม่ต้องไปไหนกันทั้งนั้น"

อู๋โหย่วอี้แค่นหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น โดยไม่ได้เห็นปาอวี่อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของอู๋โหย่วอี้ สีหน้าของปาอวี่ก็ย่ำแย่ลงถึงขีดสุด แต่เขาก็จำต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้