บทที่ 322 ถึงเนปยีดอ

บทที่ 322 ถึงเนปยีดอ

"งั้นก็ได้ เธอเห็นว่าขายเท่าไหร่เหมาะสมก็ขายเท่านั้นแล้วกัน ส่วนเรื่องกำไรเนี่ย เราแบ่งกันสามเจ็ดเธอรับได้ไหม"

การปรุงขี้ผึ้งผิวเหมันต์กายหยกไม่เพียงแต่ต้องใช้เวลา ที่สำคัญที่สุดคือยังต้องเสียเวลาเพาะเลี้ยงหญ้าเซียนเหมันต์ด้วย ซึ่งแค่การเพาะเลี้ยงหญ้าเซียนเหมันต์ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ดังนั้นหยางเสี่ยวเป่าจึงต้องหักต้นทุนส่วนนี้ออกก่อน

"ไม่ต้องแบ่งหรอก ถึงตอนนั้นขายได้เท่าไหร่ก็เป็นของนายหมดเลย ขอแค่นายให้ฉันใช้ขี้ผึ้งผิวเหมันต์กายหยกนี้ฟรีตลอดไปก็พอแล้ว"

มู่หลิงหลงแย้มยิ้มพลางเอ่ย

ช่วงนี้หยางเสี่ยวเป่าคอยช่วยเหลือเธอมาตลอด ครั้งนี้ถือเสียว่าเธอช่วยหยางเสี่ยวเป่าสักเรื่องก็แล้วกัน