บทที่ 313 ผมขอเปิดไพ่เลยแล้วกัน

บทที่ 313 ผมขอเปิดไพ่เลยแล้วกัน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของซุนปั๋วเหวิน หยางเสี่ยวเป่าที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนก็ถึงกับชะงักไปทันที

เจ้าพีชราชมงกุฎนี่มันไม่ใช่ลูกพีชที่เขาส่งให้โรงแรมติ่งเฟิงหรอกเหรอ ไหงกลายมาเป็นสินค้าหรูหราไปได้ล่ะเนี่ย?

แต่พอคิดถึงกลยุทธ์การตลาดแบบขายความขาดแคลนที่มู่หลิงหลงเคยพูดไว้ เขาก็พอจะเข้าใจเหตุผลขึ้นมาได้

"พีชราชมงกุฎนี่ฉันเคยได้กินที่โรงแรมติ่งเฟิงครั้งหนึ่ง มันเป็นผลไม้ที่อร่อยที่สุดในโลกเลยจริงๆ อร่อยจนบรรยายไม่ถูก!"

โจวเซี่ยวที่โชคดีเคยได้ลิ้มลองพีชราชมงกุฎมาครั้งหนึ่งรีบพูดขึ้นทันที