บทที่ 259 เข้าป่าเก็บเถี่ยผีสือหู

บทที่ 259 เข้าป่าเก็บเถี่ยผีสือหู

กรี๊ด!

นกขนด่างส่งเสียงร้องแหลมสูงอีกครั้ง แล้วบินขึ้นไปยังหน้าผาสูงชันเบื้องหน้า

พอนกขนด่างบินกลับมา ในกรงเล็บของมันก็มีเถี่ยผีสือหูเพิ่มมาหนึ่งต้นแล้ว

"เอาล่ะ แกพักก่อนเถอะ"

หยางเสี่ยวเป่าตบหัวนกขนด่างเบาๆ แล้วเก็บเถี่ยผีสือหูต้นนั้นใส่ลงในชะลอมไม้ไผ่

เมื่อยืนมองขึ้นไปจากใต้หน้าผา ผาแห่งนี้ก็ราวกับถูกขวานจามผ่าลงมาจนเกือบจะตั้งฉากทิ้งดิ่ง เมื่อครู่นกขนด่างก็ไปเก็บเถี่ยผีสือหูมาจากช่วงค่อนไปทางครึ่งบนของหน้าผา

หยางเสี่ยวเป่าลองกะดูคร่าวๆ ตรงนั้นสูงจากพื้นดินราวๆ หนึ่งร้อยห้าสิบเมตร อีกทั้งหน้าผายังสูงชันเกินไป แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะปีนขึ้นไปตรงๆ