บทที่ 207 สะบัดแส้หนังเส้นน้อย!

บทที่ 207 สะบัดแส้หนังเส้นน้อย!

"ยอมแล้ว ยอมแล้ว อย่าตีเลยครับพี่เป่า"

จ้าวเสี่ยวจวินรีบร้องขอความเมตตา

ตอนแรกเขานึกว่าหยางเสี่ยวเป่าแค่มีความเร็วสูง แต่พอหยางเสี่ยวเป่าลงมือจริงๆ ถึงได้รู้ว่าฝีมือของอีกฝ่ายช่างลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง ตัวเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าหยางเสี่ยวเป่าก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กทารก ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อย

นี่ก็ยังโชคดีที่หยางเสี่ยวเป่าไม่ได้ลงมือโหดเหี้ยม ไม่อย่างนั้นแค่ไม่กี่ทีก็คงซัดเขาจนตายคาที่ไปแล้ว

"พอแล้ว ลุกขึ้นมาได้แล้ว"

เมื่อเห็นว่าจ้าวเสี่ยวจวินยอมจำนนแต่โดยดี หยางเสี่ยวเป่าจึงยื่นมือไปดึงเขาขึ้นมา

เขารู้ดีว่าการจะรับมือกับวัยรุ่นหัวขบถที่ถูกสปอยล์จนเสียนิสัยอย่างจ้าวเสี่ยวจวิน ต้องใช้ไม้แข็งสั่งสอนเท่านั้น