บทที่ 173 เสียเปรียบคือวาสนา

บทที่ 173 เสียเปรียบคือวาสนา

"หนึ่งล้านเหรอ"

พอได้ยินคำพูดนี้ของฟ่านลั่วซือ คิ้วของหยางเสี่ยวเป่าก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อครู่หลูจงเลี่ยงเพิ่งจะบอกพวกเขาเองว่ากระถางสำริดใบเล็กนั่นเป็นของเลียนแบบที่ไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย แล้วให้เงินพวกเขามาแค่สามหมื่นหยวน

ทว่าตอนนี้เพื่อนของฟ่านลั่วซือกลับยอมจ่ายถึงหนึ่งล้านเพื่อซื้อมัน เรื่องนี้บ่งบอกถึงอะไร แม้แต่คนโง่ก็ยังเข้าใจได้

"มีอะไรเหรอ กระถางสำริดใบเล็กนั่นนายขายไปแล้วเหรอ"

เมื่อเห็นสีหน้าของหยางเสี่ยวเป่าดูไม่ค่อยดี ฟ่านลั่วซือจึงเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค

"อืม ขายให้เถ้าแก่หลูไปแล้วล่ะ"

หยางเสี่ยวเป่าพยักหน้าพลางตอบ

"นายขายไปเท่าไหร่ล่ะ"