บทที่ 165 ปรมาจารย์เหลียง

บทที่ 165 ปรมาจารย์เหลียง

ตู้กว่างผิงพักอยู่ที่เดิมเต็มๆ นานกว่าสิบนาทีกว่าจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาได้ แต่เอวของเขากลับปวดหนึบราวกับจะหักสะบั้น

"แม่งเอ๊ย บัญชีนี้กูจำไว้แล้ว วันหน้ากูจะทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดู!"

ตู้กว่างผิงสบถด่าอย่างเกรี้ยวกราด และไม่คิดจะรั้งรออยู่ที่เดิมอีกต่อไป เขารีบขึ้นรถทันทีเพื่อมุ่งหน้าไปตรวจเอวที่โรงพยาบาล เพราะรู้ดีว่าเอวคือต้นทุนสำคัญในการไถหว่านบนผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ จะปล่อยให้เป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด

เพื่อนของหลินฮ่าวคนหนึ่งที่บาดเจ็บเบากว่าเล็กน้อยจึงขับรถคันที่พวกหลินฮ่าวนั่งมาพาอีกสองคนกลับเมืองอวิ๋นโจวไป

ส่วนหยางเสี่ยวเป่านั้น เวลานี้ได้กลับถึงบ้านแล้ว